مىكند كه يك مرد عامى تو را به تقواى الهى دعوت كند . شخصى به مهدى ( عباسى ) گفت : چهارپايانى را كه تو سوار مىشوى با دستمال تيمار مىكنند ، و آب سرد مىخورانند ، و علوفه را آماده مىسازند تا تو از فربهى و تميزى و خوشرنگى آنها لذّت ببرى ، در صورتى كه دينت ، تيره و كدر است ، به خدا قسم اگر ببينى از ديدنش ناراحت مىشوى ! بشر رحال ، و مطر وراق را دست بسته نزد منصور ( دوانيقى ) آوردند ، كه با ابراهيم بن عبد الله بن حسن ، قيام كرده بودند . منصور به بشر گفت : آيا تو گويندهء اين سخنى : من در دلم غمى احساس مىكنم كه جز نسيم سرد عدل و داد و يا گرمى نيزه ، آن را از بين نمىبرد ؟ جواب داد : آرى . گفت : به خدا قسم كه گرمى نيزه‌اى را بر تو مىچشانم چنان كه موهاى سرت سفيد شود . در جواب گفت : من هم چنان پايدارى كنم كه سلطنت و قدرت تو را به خاك نشانم . آنگاه دستش را بريدند ، چهره درهم نكشيد و تكان نخورد ! سپس به مطر گفت : اى زنازاده ! مطر جواب داد : البته تو خود مىدانى كه مادر من از سلامة - نام مادر منصور - بهتر بود . منصور گفت : اى احمق ! جواب داد : احمق كسى است كه دينش را به دنيايش فروخته است . دستور داد او را از بالاى بام انداختند و او از دنيا رفت . از پيامبر خدا ( ص ) نقل كرده‌اند : نخستين چيزى كه روز قيامت از بنده مؤاخذه مىشود ، آن است كه به او مىگويند : آيا به تو تن سالم نداده و از آب سرد ، سيرابت نكرديم ( 4 ) ؟ ! از على ( ع ) در بارهء قول خداى متعال : ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ( 5 ) روايت شده است كه فرمود : نعمتهايى كه مورد بازخواست قرار مىگيرند : امنيّت ، تندرستى و عافيت است . از ابن عبّاس نقل شده است : خداوند متعال ، از بندگان در مورد تندرستى بدن ، و سلامت گوش و چشم مىپرسد كه در چه راهى به كار برده‌اند ، با اين كه او خود داناتر است .